Een tekening van het oog van een baby in de blauwe draagdoek

Ze zit de hele dag in de draagdoek op mijn buik. We zijn zowat met elkaar vergroeid. Soms fantaseer ik over wat ik allemaal zou kunnen als ze niet meer in de draagdoek zit. Dan kan ik weer…

  1. Mijn eigen schoenveters strikken…
  2. en die van de grote kinderen trouwens ook…
  3. Zien waar ik loop,
  4. en niet telkens over de rondslingerende LEGO struikelen.
  5. Mooi rechtop lopen, en niet meer de hele tijd met mijn buik vooruit.
  6. Mezelf veel gemakkelijker langs de rij bij de supermarkt manoeuvreren (als ik weer eens met een schreeuwende kleuter de plaats verlaat).
  7. Een jumpsuit aan..
  8. …en me gemakkelijk uitkleden om te plassen.
  9. Alleen zijn, me, myself en mijn aura.
  10. En niet meer die constante symbiose, die oneindige verbondenheid met mijn mini-me.
  11. Ongestoord keihard lachen, koppeltje duikelen of de downward facing dog doen…mocht ik dat kunnen of willen.

Ik weet dat die dag komt. Maar ik heb geen haast. Kom op, zelf veters strikken is zo overrated. En ik heb helemaal niet het juiste figuur voor jumsuits. Maar toch. Er is iets waar ik echt naar uitkijk. Om zonder draagdoek…

  1. …tikkertje te spelen met mijn kleuter
  2. …en te winnen!

Oh ja, en als ik niet meer samen zou slapen met drie kinderen, dan zou ik ook heel veel weer kunnen. Namelijk lepeltje-lepeltje liggen, of in een ander spannend standje, en meer (klik hier)!