(Anderhalf jaar mama)

Waarom eigenlijk niet? Waarom is het eigenlijk niet cool om over kinderen te praten? (zie ook ‘Waargebeurd gesprek-niet over kinderen) Het interesseert haar niets. Geen reet. Ze wil misschien nog eventjes horen hoe slapeloos mijn nachten zijn of hoe slaapverwekkend mijn seksleven is, maar zodra ik begin over Luka’s laatste woordjes (‘iets’ en ‘hoppa’) of die schattige schoentjes uit de sale, begint zij zelf nog harder te gapen dan ik.

Ze herkent zich niet in mijn verhalen. Mijn wereld is de hare niet en vice versa. Ik veins interesse voor de kleur van haar kozijnen, en zij voor de stapjes van mijn kleine. En zo babbelen we kalmpjes langs elkaar heen. Geeft niet. Als je er zelf geen hebt, zijn kunststof kozijnen nu eenmaal zo inspirerend als de geraniums die je erin kunt zetten.

Een beetje leedvermaak kan ze nog wel hebben. Vooral als ik bevestig dat kinderen hebben stom is, je seksleven verstiert en je nachten verstoort. Keurig binnen het ‘kinderen is kut, gelukkig heb ik ze niet-kozijn’. Maar dat is ook maar eventjes leuk. Samen gezellig een oplossing zoeken is er namelijk niet bij. Zij weet er namelijk geen, want heeft geen flauw benul waar ze het over heeft, en ik wil niets van haar aannemen, omdat ze geen flauw benul heeft waar ik het over heb.

En als mijn ogen beginnen te glimmen en ik per ongeluk los ga over hoe ongelofelijk leuk, lief, geniaal en knap mijn Luka is, beginnen die van haar al snel verveeld te draaien. Niet alleen omdat ze zich niet kan herkennen, maar ook omdat geluk nu eenmaal oersaai is. We willen niet horen hoe lekker onze vriendinnetjes door hun mannen worden geknuffeld, hoe goed ze gescoord hebben op hun werk of hoe mooi hun slaapkamerkozijnen geworden zijn. En al helemaal niet hoe trots ze op hun kinderen zijn.

Dus houd ik mijn mond en geniet in stilte. Ik laat mijn gezinsgeluk lekker thuis, in mijn wereld. Gaat prima. Ik heb voor het eerst in mijn leven andermans applaus niet nodig. Als ik naar Luka kijk, ben ik blij. En als hij nieuwe woordjes leert, klap ik gewoon voor hem en hij voor mij.

Oh ja, en ik schrijf op deze blog natuurlijk lekker constant over kinderen. Voor leedvermaak klik je hier en hier voor gezinsgeluk klik je hier en hier.