(3 weken mama)

Eigenlijk was ik constant als de dood. Bang dat hij wakker zou worden als ik inademde. Bang dat hij zou gaan huilen als ik uitademde. Bang dat ik zou stikken als ik geen adempauze kreeg.

De baby was perfect, dat wist ik, dat zag ik, maar ik voelde het niet. Daarvoor had ik het te druk met bang zijn. Bang dat Luka een whiplash zou krijgen van de draagdoek. Bang dat ik kloofjes zou krijgen van de borstvoeding. Bang dat Floris spijt zou krijgen van onze relatie.

Ik werd er moe van, van die overheersende angst. En bang. Bang voor het vroeger, dat nooit meer terug zou komen. Bang voor het nu, waar ik niet van kon genieten. Bang voor de toekomst, voor alle zorgen en angsten die ons nog wachtten.

Ik had nog nooit zoiets engs gedaan als moeder worden. Maar dat zou ik nooit hardop gezegd hebben. Want als je iets uitspreekt, is het waar. En oh, wat was ik daar bang voor, dat de waarheid waar was.

Gelukkig is de waarheid niet alleen maar eng, maar ook mooi. Lees maar ‘Kinderhanden in de ochtend’ . Overigens, deze spannende trip had vast een reden. Lees hier ‘Kinderen kiezen hun eigen ouders’.