Hij kneep zijn ogen een beetje samen en tuurde tegen de zon in. We zaten achter een cappuccino op het strand. Decafé natuurlijk; hij om zijn bloeddruk, ik om mijn borstvoeding. Ik volgde de blik van Floris en strandde bij een blondine. Een leuke wel, vond ik. Geen strakbadpakkerig Pamela-type, maar eerder een Sophie Hilbrand-meisje.

Haar linkerhand hield een Linda-magazine omhoog, de rechter lag losjes om de steel van een wijnglas. In een vorig leven, voordat Luka er was, zou ik daar precies zo hebben gelegen. Alleen niet blond. 
Ze was dus precies het type van Floris, schoot het door mijn hoofd.
Oh. 
“Floris?”
Floris ademde diep in. Ik ook.
“Echt iedereen heeft kinderen hè,” verzuchtte hij, “ik zie het nu pas.”
Ik keek nog een keer en zag wat Floris zag. Blondie’s blonde peuterzoon en kleuterdochter.
Iedereen heeft kinderen. Zelfs Pamela Anderson en Sophie Hilbrand. En ik ook.
Ik was net als blondie. Alleen niet blond.

Lees ook ‘andere wereld’, over Floris’ ingeving.