Ik heb al op heel wat plaatsen mijn borsten ontbloot. Discreet natuurlijk, en alleen om Luka te voeden, maar toch is er af en toe een functioneel blote borst te zien. En dat levert gemengde reacties op.
Het allerleukst is die van Luka (en van Floris, maar het verhaal daarover hoort op een ander soort blog). Als Luka mijn borsten ziet, heeft zijn houding grofweg twee standjes: hij viert op, klaar voor de start, en neemt een frisse duik in mijn melk, of hij krult zijn staart, om zich als een spinnende kat tegen mijn warmte aan te vlijen. Omdat hij al bijna een is en al bijna kan praten, prikt hij daarbij vaak wijs met zijn wijsvinger in mijn rondingen en roept: “Baaaah!” En dat betekent gek genoeg niet “Viezerik, houd je bloot bij je,” maar juist zoiets als: “Lekker, meeelk!” Ja, dat weet ik zeker.
Kleine peuter- en kleutermeisjes zijn ook altijd grappig. Ze drukken hun neus plat aan mijn denkbeeldige etalageruit om geen beweging van de baby te hoeven missen. Vroeg of laat trekken ze stuk voor stuk hun shirt, jurk of nachthemd omhoog om te laten zien dat zij ‘nog maar kleine borstjes’ hebben en ik ‘heule grote’.

In Thailand ontmoette ik een wel heel enthousiast peutertje dat subiet haar fles weigerde en alleen nog maar the real thing wilde.
De heren lijken meestal liever te ontsnappen aan mijn vanzelfsprekende blootgeloop. Sommigen vermannen zich en blijven stug diep in mijn ogen kijken terwijl we ons gesprek over bezuinigingen op hun werk voortzetten, maar vaker trekken ze zich onopvallend terug, voor een mannen-onder-elkaar -moment met Floris.

De gemiddelde vrouw van de generatie van Luka’s oma krijgt een weemoedige blik in hun ogen. Achter die ogen doemt het beeld op van mevrouw toen ze nog een juffrouw was. En niet zelden ziet ze mijn voedende moederborst als een vrijbrief om over die tijd te vertellen. Dat de borstvoeding niet lukte, dat ze zo veel lekte, dat haar kindje zo veel huilde of dat de bevalling zo pijnlijk verlopen was. Soms ontroerend, soms gewoon gezellig, en soms vrijpostig.
Een keer kirde zo’n oma toen ze Luka zag, dat hij zo schattig juichde, alsof hij de fles kreeg. Dat leek mij de omgekeerde wereld.
Gelukkig reageert er niemand echt geshockeerd als ik mijn melkflessen uitpak. Logisch, zou je misschien zeggen, want iets natuurlijkers dan borstvoeding bestaat niet, en Luka heeft toch recht op eten, maar ik weet zelf ook niet altijd waar ik kijken moet bij de aanblik van de tepeltjes van mijn collega-moedertjes. Meestal los ik dat op door heel hard te roepen: “Viezerik, houd je bloot bij je!”

Lees ook Borstvoeding is leuk.