Tekening van een borst met een vrolijke emoticon smiley met hartjes op de ogen

Zijn hele lijfje juicht. Opgewonden wurmt het zich uit papa’s handen, het bed op. Als een wedstrijdzwemmer borstcrowlt Luka naar me toe. Hop, hop, hop, in drie slagen heeft hij zijn bestemming bereikt: mij. Hij gunt me nog een glimp van zijn gulzige lachje, voordat hij zijn mond wagenwijd opent. Met alles wat hij heeft stort hij zich op mijn borst.

Even later sabbelt er een suffend guppie aan mijn tepel. Zijn lange wimpers zakken steeds zwaarder over zijn wegdraaiende oogjes, terwijl zijn vrije hand over mijn buik richting navel wandelt. Hij stopt er speels zijn vinger in. Luka kreunt zachtjes.

Ook ik voel mijn lichaam dieper in het matras zakken en laat de oxytocine (oh, oxytocine, heerlijk slaaphormoon) zijn werk doen. Ik proef nog net een wazig lachje voordat ik in slaap val. Bijna. Nog even spieken. Jawel, Luka heeft dezelfde wazige glimlach om z’n mond.

Mijn zoon heeft humor en wekt me met grapjes, door op mijn borst te blazen. “Net zoals jullie op mijn buik doen, toch?” zeggen zijn oogjes. Ik doe de mijne weer even dicht. Hoe laat is het? Ach, het kan me ook niet schelen. Wat ben ik blij dat ik heb doorgezet met de borstvoeding.

Nu wel.

Lees hier hoe Luka de eerste weken aan mijn borst ploeterde.