Tekening van een borst met een verdrietige emoticon treurige smiley

Pff, wat had ik het heet. Luka lag op mijn linkerarm en graaide wild om zich heen. Hij zocht mijn borst, maar het hielp niet dat hij telkens aan mijn tepel slingerde. Of mijn haar. kon iemand zijn armen even vastbinden? Mijn vingers grepen zijn hoofdje en probeerden hem richting mijn rechterborst te duwen. Niet te hard knijpen, mama.

Maar mijn borst leek ineens op een andere plek te zitten dan de vorige keer. Verder naar buiten. Ik draaide mijn bovenlijf, zodat mijn non-stop lekkende tepel richting Luka’s neusje druppelde. “Breng de baby naar de borst, niet de borst naar de baby,” had de kraamhulp gewaarschuwd. Maar ze was er niet, dus smokkelde ik mijn lijf nog een slagje verder. Ah, daar. Precies tussen neus en mond. “Toe maar, mannetje,” fluisterde ik. Luka reageerde meteen. En draaide zijn hoofd weg. Hè, dat was niet eerlijk. Een straaltje zweet rolde over mijn rug, mijn broek in. Ik greep m’n borst, kneep hem fijn ‘als een hamburger’ en propte hem alsnog bij de baby naar binnen.

Oké, hij zat. Ik voelde hoe mijn tepel verdween in het dwingende vacuüm van zijn mond. Die mijn tepelkloofje kapot zoog. Ik beet de pijn weg.

Hè hè.

Eigenlijk wilde ik achterover leunen, maar dan zou dit zoete kindje misschien los laten, dus keek ik of er een kussen in de buurt was om achter mijn rug te stoppen. Nee. “Schouders laten zakken!” echoden de woorden van de kraamhulp weer, dus probeerde ik ze uit alle macht naar beneden te krijgen. Maar hoe? Mijn schouders zaten aan mijn oren geplakt. Een lichte kramp in mijn nek.

Maar Luka dronk in ieder geval. En dronk. En dronk.

Blijkbaar vond hij deze houdgreep (ik zou niet verslappen, ik zou niet verslappen, ik zou niet verslappen) wel comfortabel. Ik keek op de klok. Tien, vijftien (mijn arm slaapt) dertig (ik ging voorzichtig verzitten) veertig minuten. Nu deed mijn hele lijf pijn. Dronk hij nog wel? Ik hoorde hem niet slikken. Hij sliep. Toch? Met mijn vinger wilde ik over zijn wangetje aaien, maar ik had mijn handen vol, dus blies ik zachtjes in zijn gezichtje. Hij maakte weer zuigbewegingen. En sliep verder.

Waar was Floris? Ik had dorst.

Met ingehouden adem en het hart in mijn keel, schoof ik mijn hand weer onder Luka’s hoofdje vandaan. Geheel volgens het boekje, stak ik mijn pink in zijn mondhoek. Plop! Ah, mijn borst was los. Opgelucht wiebelde ik mijn schouders, schudde mijn hoofd en wapperde mijn rechterarm wakker.

En Luka erbij.

Huilend zwaaiden zijn armpjes in het luchtledige.

Lees hier hoe het na een paar maanden met de borstvoeding gaat.