Ik voel het aan mijn linkertepel: hij gaat vooruit. Waar hij eerst alleen met zijn hele knuist een ijzeren vuist maakte, oefenen nu zijn duim en wijsvinger de pincetgreep. Fijn motorisch knijpt hij in het velletje van mijn borst. En herinnert mij eraan dat ik zijn nageltjes moet knippen. 

Aan mijn rechtertepel een ritmisch gegrom en gesnuif. Hij lurkt, al headbangend en heupswingend, de rek uit mijn rondingen

Dan is hij even helemaal stil. Het fijne kneepje verslapt, zijn hoofd gaat naar achteren. Een lenige klodder snot bungelt tussen ons in. Een lach. Één, twee, zes tanden.

Voor ik het weet, ligt zijn mond op de mijne. Een natte klapkus. De geur van vanillesuiker. Hij duikt weer naar beneden. Het grommen gaat door, en de verwaarloosde vingernagels zoeken hun weg terug naar mijn losse velletje.

Au, Jezus!

Wat lief.

Lees ook Borst delen.