(13 maanden mama)

Iedereen heeft zo zijn jeugdtrauma’s. Neem mij, ik heb pas zonder zijwieltjes leren fietsen toen ik een jaar of veertien was. Ik was al ongesteld geweest. Kom ik nooit meer overheen.

Ook Luka heeft al wat traumaatjes te pakken, ben ik bang. Over vrouwenborsten bijvoorbeeld. Luka is namelijk gek op flessen, op spenen en op tuitbekers, maar oh wee als ik hem ermee betrap. Van mij mag hij alleen maar uit mijn memmen drinken. Het liefst tot zijn zestiende. De kans dat ze tegen die tijd zijn neus uitkomen, is dus reëel.

En over wielen. Luka grijpt naar alles wat rijdt; rollators, vuilnis- en kinderwagens. Maar ik ontzeg hem met overtuiging zijn recht op een buggy. Luka mag alleen mee in de draagdoek. Het liefst lekker strak aangesnoerd. De truc is ervoor te zorgen dat hij net niet stikt.

En over lepels. Luka zou er het liefst de hele dag aan likken, sabbelen en zuigen. Als het aan hem lag, at hij met volledig couvert. Maar Luka mag zijn spinazie alleen met blote handen eten. Het liefst zonder slabbetje of servet, tot hij het groen van ergernis tegen het behang kwakt.

En dat alles omdat ik hem zo nodig volgens natuurlijk ouderschap wil opvoeden. Arm kind. Gelukkig heb ik geleerd om zijn gevoelens te erkennen: “Luka, je bent gefrustreerd hè, dat je niet met de speen, de buggy of de lepel mag. Daar wordt je verdrietig van,” sus ik dus, op mijn meest invoelende moedermanier. Leve het natuurlijk ouderschap.

Meer lezen? Klik hier voor ‘Papa en mama spelen indiaantje’ over kinderen vertrouwen, hier voor ‘Onzekere mama’s’ over intuïtief opvoeden.