RSS Feed

De zin van het leven

19 januari 2018 by Zmm

Ooit bestond mijn bestaan uit witte wijn en deadlines, feestjes en vriendjes. Ik had weliswaar het gevoel dat ik alles uit het leven haalde, maar stond toch eens in de zoveel tijd onder de douche met de vraag ‘waar doe ik het eigenlijk voor?’ Als antwoord stelde ik mijzelf een nieuw doel en ging door.

Totdat ik moeder werd. 

Toen had ik het niet meer, dat momentje onder de douche. Überhaupt weinig momentjes. En onder de douche vroeg ik me van alles af, maar nooit meer waar ik ‘het’ voor deed.

Hoewel ik nog steeds nauwelijks een snars van het leven snapte, begon de zin ervan me te dagen. Nu lijkt het me een bijzonder onhandig idee om ‘het’ te doen, zodat de kinderen die daarvan komen je gelukkig kunnen maken, maar toch is dat zo ongeveer wat bij mij gebeurde.

Het nieuwe leven(tje) haalde alles uit mij wat ik in me had. En dan heb ik het niet alleen over moedermelk, geduld en nachtrust, maar bovenal over: liefde. Niet dat ik het voelde, hoor. Oh nee, in gedachte schreeuwde ik het uit. Maar gelukkig was mijn angst om het fout te doen uiteindelijk niet luid genoeg om het kloppen van mijn pasgeboren moederhart te overstemmen.

Ik leerde over attachment parenting en bond mijn kinderen aan mijn buik, nam ze aan mijn borst en in mijn bed. Alles was voor hen: mijn space in elke zin van het woord. Totdat ze leerden om zelfstandig hun schoenen aan te doen of hun bekertjes te vullen. Bij zelf doen bleek ook zelf vallen en morsen te horen, en driftbuien. Maar zelf opruimen nog niet. En zo ontdekte ik hoe belangrijk mijn eigen ruimte en de attachment met mezelf waren. Alleen in verbinding met mijn innerlijke indiaan (of iets dergelijks) kon ik de dag een beetje gezellig doorkomen.

Ik realiseerde me dat wat ik mijn kind(eren) leerde, was wat ik voor mijzelf en de wereld wenste. Dat had overigens vrij weinig te maken met lopen, rekenen of vormpjes in een stoof stoppen, maar des te meer met de manier waarop we naar onszelf en elkaar kijken. Ook als er één huilt, één brult, één blèrt en nul luisteren. Ik probeerde om minder vaak ‘Wat je zegt ben je zelf!’ te snauwen tegen mijn kleuter.

Wat voor mensen bracht ik op deze aarde? En wat soort mens was ik zelf dan? En hoe kon ik daar een betere versie van worden? Want dat moest. Voor hen. Zodat ik de engeltjes in de ettertjes kon blijven herkennen, voordat ik ze hun kattenkop af zou rukken.

Dus claimde ik mijn space en werd onbewust bij elke douchebeurt een beetje bewuster.

Ik begon te stoppen me dingen af te vragen onder de douche. Mijn hoofd 10 minuten uit. Badkamerslot op rood, de druppels op mijn kruin, mijn voeten op de kiezels. En voordat ik de cabine uitstapte, ademde ik drie keer tot in mijn tenen en tekende vijf hartjes op de beslagen deur. Elke dag.

Want die vijf harten, daar deed ik het voor.

Leuk? Dan zullen deze twee je ook aanspreken:
‘Je kinderen zijn je kinderen niet’ en 
Indiaantje spelen‘. 

 


Reageren? »

Nog geen reacties

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>