Toen:
Toen we nog zorg- en kinderloos waren, wisten we zeker dat we nooit zoals andere vaders en moeders zouden worden. We zouden bijvoorbeeld, kinderen of geen kinderen, altijd buitenlandse reizen blijven maken.

We deden het veel en graag; van Zweden naar Zuid-Afrika en van Vlieland tot Sicilië. En daar zou de nieuwe baby natuurlijk niets aan veranderen. Voor ons geen Center Parks of familiecamping. We zouden het kind gewoon in onze rugzak stoppen en van stad naar land hoppen. Dat had hij dan maar leuk te vinden. Geen probleem, want een kind van ons, dat was gegarandeerd een globetrottertje in de dop.

Nu:
Hij ging niet op de rug, maar op de buik. In de draagdoek. Zijn eerste buitenland was natuurlijk Duitsland, de Heimat van ons half-Duitsertje (z’n papa is Duits). Daarna volgden Thailand, Italië en Turkije. En Luka? Ja, die vond het leuk. Meestal.

En wij? Wij vonden het ook leuk. Natuurlijk, als een kind iets leuk vindt, vinden de ouders dat ook. Cliché en waar. In Bangkok ging er een wereld van glimlachende hartelijkheid voor ons open. In Istanbul werden we doodgegooid met geschenkjes voor ons kleine gozertje. En in Ravenna bewonderden we samen de Unesco werelderfgoederen.

Maar als een kind het niet naar zijn zin heeft, dan hebben zijn ouders dat ook niet. Wederom cliché en waar. Toegegeven, soms was zo’n reisje wel een tikje vermoeiend. Of erg. Luka bepaalde het tempo. Soms wilden wij meer. We drukten onze zin door en hem in de taxi naar een volgende bestemming. Dan werd hij gewoon ziek en zaten wij aan ons hotel gekluisterd. Soms wilden wij juist minder doen. Dan werd hij gewoon wakker en begon onze dag nog voor de dauw. We voedden, verschoonden, visten hem uit de modder, visten de modder uit hem, susten zijn pijntjes, veegden zijn neusje, smeerden hem in met zonnebrandcrème, met muggencrème, met after sun crème, vestje aan, vestje af, pet op, in de doek, uit de doek. We waren wel op reis, maar van Luka kregen we geen vrij.

We gaan de hele wereld nog rond, met z’n drietjes. Ik wil nog steeds liever dat Luka een olifant in Afrika ziet dan in Artis en wat mij betreft leert hij zwemmen in blue water met papegaaivisjes. Maar, mijn vader wist het al, de familiecamping op Vlieland is ook leuk. Omdat er geen olifanten of papegaaivisjes (maar wel konijnen en kwallen) zijn en omdat je er lekker niets kunt. En omdat Luka er zo lekker kan spelen, want als een kind het naar zijn zin heeft… Juist. Ik kan niet wachten.

Op reis zonder baby? Dat bleek al gauw geen optie. Lees hier Nooit meer alleen, deel 3 . En klik hier voor reistips met je baby. Of over ons avontuur met de lekke camper.