Toen:
Toen we nog zorg- en kinderloos waren, wisten we zeker dat we niet zoals andere vaders en moeders zouden worden. Ik zou bijvoorbeeld, kinderen of geen kinderen, altijd door blijven werken.

Ik hield van mijn werk. Misschien hield ik wel meer van mijn werk dan van mijn vrije tijd. Ik journaliseerde in luxe oorden met airco, recenseerde in restaurants met dresscodes en presenteerde live bij de radio. En af en toe deed ik iets serieus. Het leven was leuk, heel leuk en heel interessant en ik voelde mij precies zo. Moeders met kinderen en zonder banen, die hadden maar een oppervlakkig leven in saaie en kleine wereldjes. Nee, als ik ooit moeder zou worden (wat überhaupt niet de bedoeling was), dan zou ik zeker blijven werken.

Tijdens mijn zwangerschap berekenden we dat Floris en ik elkaar af zouden kunnen lossen in de zorg voor het nageslacht. We hadden instinctief geen zin in opvang buitenshuis. We spraken af dat ik prima thuis mijn interviews kon uitwerken terwijl de baby bij Floris in zijn armen of in de box uren achtereen sliep. Of ik zou het kind achter de laptop de tiet geven. Op de lange duur zouden we vanzelf in een nieuwe manier van werken groeien.

Nu:
Luka ging mee naar een paar interviews. Ik vond ons stoer. En natuurlijk troonden we onze jonge fijnproever vrolijk mee naar de restaurants waar ik over schreef. Logisch. Maar slapen bij papa of in de box was geen optie. Luka wilde bij mama, bij mama, bij mama. En eigenlijk wilde ik hem ook niet loslaten. Met hem aan de tiet kon ik wel tiepen. Misschien wel een half uur. Per dag. Maar ik vond er niets aan.

Ik zocht geen nieuwe opdrachtgevers toen mijn oude één voor één failliet gingen. Ik ontdekte namelijk dat ik nog meer van Luka hield dan van mijn werk. En vooral van mijn vrije tijd met Luka. Mijn tijd werd daardoor kostbaarder, dus sprak ik met Floris af dat ik niet elke schnabbel meer aan zou nemen (toegegeven: dat hij intussen leuke en lucratieve klussen deed, scheelde letterlijk de helft). Met mijn zoon zijn maakte mijn leven leuk genoeg. Ik ontdekte meer over hem, de wereld en mezelf dan ik ooit zou kunnen schrijven of lezen. Ik vergeleek het moederschap met een spirituele reis. Zoiets banaals als werken voor je centen paste daar niet helemaal bij. Ik stelde mijn mening bij: niet moeders zonder baan, maar moeders met een baan, die misten wat.

Nu Luka wat groter is, kan ik hem geleidelijk aan loslaten. Geleidelijk aan komt dan ook eindelijk ons kookboek er. Zal ik eindelijk wat acquisitie gaan doen (het moederschap is inspirerend genoeg). En nu komt het er dan toch van: oma mag eindelijk oppassen.

Lees hier hoe ik probeerde te kolven bij een zakelijke afspraak.
Lees ook:
Goede voornemens 1: Ik zal blijven reizen 
Goede voornemens 2: Ik zal blijven stappen