(4,5 maand mama)

Hij begint een beetje te smakken. Kreunt wat voor zich uit. Aha, het is zo ver. Geen probleem, hier ben ik op voorbereid. Zonder op te kijken, plooi ik mijn mond tot een zachte moederlijke lach, leg Luka met één hand overdwars over mijn schoot en trek hem tegen me aan. Met de andere hand klap ik mijn speciale borstvoedingstrui op en klip mijn nieuwe borstvoedingsbeha open. Dit gaat goed. In gedachten -ik kijk nog steeds niet- zie ik de andere moeders goedkeurend knikken.

Luka is klaar om toe te happen. Nu moet ik snel zijn, want anders zet hij alsnog een keel op, en we willen natuurlijk niet overkomen als een stelletje amateurs.

De Haagse Borstvoedingsgroep is geweldig. De leidsters weten alles: wat tegen je baby moet zeggen als hij met vier maanden zijn tandjes op jouw borsten uittest, welke vitaminen je moet slikken tegen heuppijn of waar je je kindje moet laten als je bloemkool zonder kaassaus voor manlief kookt. En het leuke is dat niemand je veroordeelt als jij dat allemaal zelf nog niet weet. Welnee, de andere borstvoedingsmoeders vinden het juist fijn als er iemand in hun midden is die nog naar hun tietentrucs of moedermelkmythes wil luisteren.

Wie daar geen zin in heeft, moet zich aan de ongeschreven (en onbedoelde) ‘code’ houden. Die houdt in dat je je nooit, maar dan ook nooit met een maxi-cosi, kinderwagen of, let op, een BabyBjorn vertoont (maar met je schatje in een draagdoek of -zak waarbij hij zijn benen spreidt en zijn billen heel ergonomisch lager dan zijn knietjes, iets wat bij de BabyBjorn niet het geval is-slecht voor baby’s ruggetje en heupjes). Dat je je wenkbrauwen op hun plek houdt als je juffies met hele kleuterklassen in hun cups ziet lopen. En dat je je baby aanlegt voordat hij de kans krijgt om te gaan krijsen. Logisch.

Maar als ik heel eerlijk ben, vind ik het eigenlijk zonde om de tietentrucs en moedermelkmythes van mijn medestanders aan mijn neus voorbij te laten gaan. Dit is het uitgelezen moment om met anderen te zeiken over alles waar ik onzeker over ben. Om te vragen: ‘heb jij dat ook, dat je baby je tepel niet kan vinden, het op een krijsen zet en je het gevoel hebt keihard voor lul te staan?’ Maar dat gebeurt niet. Luka hapt in één keer raak, sabbelt zachtjes en soezelt zoet in slaap. Natuurlijk. Hij is toch geen amateur?

Lees hier meer over ongevraagd advies en mijn ‘lessen over borstvoeding‘.