RSS Feed

Heks

12 april 2017 by Zmm

Ik haat haar. Sorry, maar ik haat haar echt. Had ik al gezegd dat ik haar haat? En ik zit ermee. Want zij zit in mij.

Zij is de moeder die haar kind altijd net even te hard beetpakt als ze hem iets duidelijk wil maken. Die hem stiekem even knijpt terwijl ze hem met zogenaamd zachte, begripvolle stem vertelt dat het niet oké is om kleine broertjes zomaar te schoppen/bijten/knijpen. 

De vrouw die het armpje van haar kind een stukje omdraait als ze hem op zijn (komtie) strafstoeltje smijt omdat hij voor de zoveelste keer met de iPad gegooid heeft.

Of erger. De moeder die de glutenvrije spaghetti zonder saus in de neus van haar oogappeltje duwt als hij pertinent zijn bloedirritante kleine peuterlipjes op elkaar houdt tijdens het avondeten.

Nog erger. Die de nek van haar kind dichtknijpt. Die zijn krullenkoppie tegen de stenen muur ramt, en nog eens, en hard. Die hem op de trap van achteren een schopje geeft zodat hij er vanaf tuimelt. Ja, zij die haar kind mishandelt. Zij is een deel van mij.

Het enige verschil tussen haar en mij is dat ik de meeste dingen nog nooit gedaan heb. Ik fantaseer er hooguit over.

Maar had ik al gezegd dat ik haar haat? Ik wil van haar af. Die irritante heks is er echt altijd. Soms slaapt ze, maar meestal zit ze te loeren tot ze tevoorschijn kan springen, ze is nooit helemaal weg. Ik voel het aan de brok in mijn keel, steen in mijn maag of de oorverdovende pijn in mijn kop. Ik probeer haar te negeren of zelfs weg te genieten (als ik blij ben, lijkt ze immers verdwenen, maar schijn bedriegt). Het werkt niet.

Het liefst zou ik haar keel dicht willen knijpen tot ze rochelend stikt. Haar hoofd tegen het witte stucwerk willen rammen, en nog eens, en hard. Ik zou haar van de bovenste trede van de trap willen schoppen. Maar vechten tegen een onzichtbare heks is waarschijnlijk net zo moeilijk als tegen een echte. Of tegen jezelf.

Daarom heb ik besloten om een andere methode te proberen. Die van empathie en compassie, of allebei. Iets met respect en luisteren. Met deze column heb ik alvast haar bestaan en mijn gevoelens over haar erkend. Misschien is het wel een eerste stap naar het vrijlaten van mijn innerlijke heks. Naar de bevrijding van mijzelf.

Lees ook over goedbedoelde pogingen tot empowering ouderschap. Of deze: Waarom gedraagt mijn peuter zich zo vreemd?

 


Reageren? »

Nog geen reacties

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>