Tekening van een krolse kat

Hèhè, de baby sliep. Trots liep ik de slaapkamer uit.

Nu kon ik eindelijk weer eens in de tuin zitten. Mijn huid was al in geen tijden door de zon verwarmd, leek het, dus sjorde ik de luie stoel uit de schuur. Met kussen en voetenbankje, uiteraard. En een fles ijskoud water en een reep pure chocolade binnen handbereik.
Zo. Ik lag in de zon. Lekker.

Tot ik het hoorde. Het geluid van een huilende baby. 

Shit. Moeders konden het huiltje van hun eigen baby uit duizenden herkennen, had ik gelezen. Het klopte. Dit was de mijne niet. Dit was de baby van de buren, alweer. Die jammerde als een loopse kat. Luka huilde veel, eh, schattiger.
Ik draaide geïrriteerd met mijn ogen en sloot ze weer.
Het gehuil werd harder. Mijn tepels ook. Het volume zwol aan. Mijn baarmoeder zwol op.
Gek hoe mijn lichaam reageerde op het kind van een ander. Die hormonen van mij hadden er echt niets van begrepen.
Kon iemand even naar die arme jongen toe gaan?
De buurman van de andere kant keek over het balkon. Die zou ook wel denken. We wisselden een blik van verstandhouding uit.

Ik zou mijn kind nooit zo laten huilen. Ik was ervan overtuigd dat een huilende baby zijn moeder nodig had. Een kind dat desondanks aan zijn lot overgelaten werd, leerde dat zijn moeder en zijn eigen instinct niet te vertrouwen waren. Dat zijn gehuil voor dovemansoren bestemd was. Uiteindelijk zou hij het opgeven. Moeders die dachten dat ze hun baby hadden geleerd om alleen te zijn, omdat hij minder jankte, hadden het mis. Hij had het, geef het beestje maar een exotisch naampje, learned helplessness syndrom opgelopen. Niets om trots op te zijn.

Mijn hart begon pijn te doen. Het gejank was geschreeuw geworden en ging rechtstreeks mijn ziel in. De reep chocolade was al op, die kon me ook niet meer troosten.
Nog even en ik ging zelf die baby wel sussen. Als ik mijn liefde om hem heen zou slaan, zou hij vanzelf rustig worden.
In ieder geval vluchtte ik de tuin uit, weg van het kattengejank, het huis weer in.
Maar het geluid werd niet zachter. Het werd harder. En het kwam uit de slaapkamer. Mijn slaapkamer.
Mijn hart brak. Daar lag hij, mijn arme kind, arme Luka, hopeloos te schreeuwen in de leegte.

Lees ook ‘Onzekere mama’s over het grootbrengen van kinderen op intuïtie.