(14 maanden mama)

“Goed, ik voed Luka even in slaap en dan kom ik weer film kijken. Geef me vijf minuten.” Ik neem mijn zoon onder de arm en sjouw hem vrolijk zwaaiend naar de slaapkamer. In bed krijgt hij zijn offer he can’t refuse, mijn borst. Keurig volgens plan slobbert hij zijn warme melk voor het slapen gaan naar binnen. Heel goed. “Welterusten jochie.” Ik tel zijn slokjes: één, twee… honderd. Hij stopt met drinken. Slaapt hij?

Luka schudt zijn hoofd los, zijn armen in de lucht en zijn benen omhoog. Hij slaapt niet, hij giechelt, helemaal klaar voor een potje bedboksen. Denkt dat hij kan ontsnappen. Echt niet. Ik tackle hem voor hij de rand bereikt heeft. Het giechelen wordt gieren.

Ik pers mijn andere borst tussen zijn lippen. Gelukkig, zijn oogjes gaan weer toe terwijl zijn snaveltje drinkt. Goed zo, Meg Ryan staat op het punt het Empire State Building te bestijgen. Ik heb Sleapless in Seattle al tig keer gezien. Dit is mijn favoriete scène.

Er is al een kwartier voorbij. Luka’s zwarte kraaloogjes glinsteren in het donker. Wakker.
Half uur. Hij lacht naar me. Lief, maar wakker. Waarom slaapt hij niet?

Ik moet zelf het goede voorbeeld geven. Loslaten, ontspannen, dan volgt Luka vanzelf. Oké, hoe ging dat ook alweer? Ik herinner me nog wel wat van de yoga-juf. Ontspan je haren, je oren, je oksels. Adem met je navel naar je stuitje. Doe ik. Laat los. Doe ik. Alles slap en zwaar. Nu maar afwachten tot de oxytocine mijn lijf verdooft. Voel ik daar al wat komen? Ja? Ja? Jaaah! Lekker relaxed dwarrel ik richting dromenland en duw Luka voor me uit.

Wat hebben wij toch een heerlijk bed. Met heerlijke kussens en een heerlijke zoon. Voor de zekerheid blijf ik nog even liggen. Wat fijn.

“Ha schatje, kom je nog naar de woonkamer?” Hé, Floris. Ik schrik half. Hoe laat is het? Half tien. Ik ben zelf in slaap gevallen, blijkbaar. “Nee, ik blijf in bed. Ik ken die film toch al lang.”

Klik hier voor het verhaal over moeder- en baby yoga en hier voor nog een verhaal over loslaten, ‘papa en mama spelen indiaantje’.