Het stond er echt. ‘Je kinderen zijn je kinderen niet’.

Oh, oké. Ik vond het leven al ingewikkeld genoeg toen mijn kinderen nog gewoon mijn kinderen waren, maar nu begrijp ik er helemaal niets meer van.

Wat zijn ze dan wel? Vermomde marsmeisjes en -jongetjes? Goed gefantaseerde fata morgana’s? Luka en Jep lijken verdomd veel op mensenkinderen. 

En hoezo, niet van mij? Ik weet zeker dat ze zich door mijn geboortekanaal de wereld in hebben gewurmd. Daar was ik namelijk zelf bij. Net als bij de conceptie, negen maanden eerder. En ja, ik kan met 100% tevredenstellende zekerheid zeggen dat ze allebei helemaal van Floris zijn. Geen melkboer aan te pas gekomen.

De woorden waren van Khalil Gibran. Hij noemde onze kinderen ‘pijlen’, en ons (ouders) ‘boogschutters’.

Ja, sta daar maar even bij stil.

Waarom pijlen? Omdat die van zichzelf zijn, zelf bewegen, maar –let op- dat niet zonder hulp kunnen. Wij, de ouders, hebben de eer om de boog te spannen en ons kroost de wereld in te schieten. We mogen wel een richting bepalen, misschien ook de boogspanning, maar het vliegen, of het nu hoog of laag is, dat doen ze zelf.

Onze kinderen zijn natuurlijk vooral van zichzelf. En ze zijn inderdaad geen kinderen. Ze zijn grote (daar ga ik maar even vanuit) zielen in kleine lijfjes. En in die hoedanigheid zijn ze eventjes, in hun lange reis, gestopt bij ons. In onze AirB&B (welke moeder durft nog te beweren dat het bij haar geen hotel is?). Ze krijgen veel meer dan een bed. We bieden onze armen, onze boezems, onze kennis en hopelijk ook nog een beetje wijsheid. We delen met hen wat wij weten, nemen ze mee naar mooie plekken en nodigen ze uit om zelf nog meer te ontdekken. Als we goed naar onze gastjes luisteren, kunnen we ook van hen leren. Waar ze vandaan komen. Misschien zijn ze wel van een zestiende eeuws kasteel in Zwitserland gevallen. Of in een van de ocharme oorlogen die de geschiedenis rijk is. Misschien reizen we een stukje mee. Maar dan, ja, dan gaan ze hun eigen weg weer. Met hun rugzakje op tienertoer langs shabby hostels, of met een remowa koffer langs vijfsterren resorts, een verbeterde wereld in. En verder.

En als we Gibran mogen geloven, kunnen wij mede bepalen of het hoog- of laagvliegers worden. Maar, of het nu pijlen, marsmannetjes of couchsurfers zijn, ze bepalen uiteindelijk hun eigen koers. Of ze raak schieten of aan hun persoonlijke doel voorbij gaan.

Oh oké, nu snap ik het weer. Dat maakt het leven weer een stuk overzichtelijker. Althans, dit huidige leven. Ik moet gewoon zorgen dat ik een liefdevolle gastvrouw ben voor mijn kinderen. Eh, pijlen. Eh, gasten.

Lees hier Kinderen kiezen hun eigen ouders.