(12,5 maanden mama)

Kinderen kiezen hun eigen ouders. Is een feit. En ik vind het feit dat Luka ons heeft uitverkoren een grote eer.
Ik fantaseer er wel eens over hoe dat gegaan moet zijn, in de hemel, pak ‘m beet twee jaar geleden. Dan zie ik voor me hoe een stuk of twintig baby’s op een rijtje zit te luisteren naar een engel.

Dat zal engel Gabriël wel zijn, die regelde ook Josef en Maria voor kindje Jezus, dus ik ga er vanuit dat hij iets soortgelijks voor meer kinderen van God in de hemel doet. Gabriël is juist een presentatie over de beschikbare ouders op aarde aan het geven, en leest van het scherm van zijn laptop: “Het volgende stel is Floris en Drees, burgerlijke staat: ongehuwd.”
De conservatievelingetjes onder de baby’s haken alvast af.

Op een wolk verschijnt een powerpoint. Eerst wordt Floris voorgesteld. “Afgestudeerd bioloog, werkt nu als fotograaf. Empathisch en zeer verantwoordelijk.” Dan verschijnt mijn foto op de wolk. Een oude foto van hyves, waar ik er jonger uitzie dan ik werkelijk ben. “Hoge Hotelschool, werkt nu als journalist. Vindingrijk, maar chaotisch. Geen huisvrouw. Kinderwens: nee.”
De onzekere tiepetjes laten hun hoofdjes zakken. Ze durven niet zo goed bij iemand die geen kinderen wil.

Luka zit nog wel aandachtig te luisteren. Hij heeft net al nee gezegd tegen de Arabische prins met jacht met zwembad op het dak; te veel verschillende moeders. En tegen de Amerikaanse twee onder één kap; te Amerikaans. Maar het wordt nu wel tijd een keuze te maken, anders moet hij weer op de volgende lichting ouders wachten en Gabriël kennende kan dat best even duren.
De engel laat wat kiekjes van ons de revu passeren. Floris en Drees op een olifant in het Krugerpark, Floris en Drees in het VW campertje in een maïsveld, Floris en Drees in een tentje op Sicilië, in een presidential suite in Marokko, met kaarslicht in Rotterdam, met een flûte in de Champagne… “Stop!”

Luka kijkt alsof hij water ziet branden. Ongelofelijk, deze mensen zijn perfect. Zij moeten zijn ouders worden.
“Weet je het zeker?” vraagt de aartsengel nog, een formaliteit. Luka knikt, woordeloos, versteend. Omdat hij zo blij is natuurlijk.
Het is een fijne fantasie. En ik ben blij dat hij zo afloopt. Ik vind Luka namelijk ook perfect.

Ik vraag me alleen al meer dan een jaar af waarom hij nu precies ‘Stop’ heeft geroepen. Was het dankzij of juist ondanks ons drukke bestaan? Komt hij lekker meedoen of lekker rust brengen? Ik wil hem niet teleur stellen, begrijp je.Maar dan bedenk ik me dat het Luka is die de keuze heeft gemaakt. Slimme, lieve Luka. En hij weet zelf wel wat goed voor hem is. Hij vindt ons perfect, dus zijn we perfect. Wie ben ik om dat te betwisten?

Hier lees je nog een fantasie,