Een tekening van een babyhandje dat een regenboog tekent in de lucht

Zijn vingers cirkelen over mijn huid. Alsof hij daar zijn eerste kindertekening maakt. Een regenboog, een vogel, een lachend gezicht. Een tekening zoals alleen kleine kinderhanden die kunnen maken. Zoals die van Luka op een dag voor mij zullen maken.

Hij is geboren met zwarte nagels, mijn zoon. Alsof hij elke dag in het zand speelt. Gisteren schepte, rolde en kroop hij door het strand. Zijn nagels zijn zwart zoals kindernagels zwart kunnen zijn. Vandaag gaan we weer.

Het is onbewust, het cirkelen. Soms aait hij met gestrekte vingers. Ook onbewust, in zijn slaap. Ik vraag me af hoe dat voor hem voelt. Zacht, warm, veilig. Goed zoals een moederlijf goed voelt. Dat wens ik voor zijn handen.

Het stopt, het cirkelen. In mijn armen ontwaakt zijn kleine kinderlichaam. Vanaf zijn tenen, via zijn schouders naar zijn vingers die zich krommen. Zijn zwarte nageltjes ankeren in mijn huid. Keurend, plagend. Ik weet wat hij voelt. Mijn zachte, warme moederlijf.

Zijn nageltjes zijn te scherp, zijn vingers te sterk, ze doen me pijn. Ik heb liever dat ze tekenen. Een regenboog, een vogel, een lachend gezicht kijkt mij aan. Goedemorgen Luka. Vandaag gaan we naar het strand.

Meer liefs? Lees ook ‘Dubbel onschuldig’ en ‘De tijd kwijt’.