(4 maanden mama)

Oké, daar gaat ie dan. Ik heb elf minuten om een potje vol te pompen. Zet de wekker van mijn telefoon op vijf, zodat elke borst eerlijk aan de beurt komt. De telefoon leg ik op de grond. Die kan wel wat bacillen hebben. Voor de rest van mijn apparatuur plunder ik de wc-rol en pak de stortbak stevig in. Er bovenop mijn mise-en-place; bakje, dopje, dingetje. Die schroef ik op elkaar.
Nog acht minuten op de klok.

Mijn tiet is maatje Tatjana, maar dan met klontjes. Ik krijg haar nauwelijks uit haar beha. Dan alles maar uit. Ik wurm mijn bloesje, hempje en beha’tje (‘tje?) langs mijn armen en drapeer ze over de deurknop. Wat is het hier klein. En vies. En naar.
Nog zeven minuten op de klok.

Daar zit ik dan. Poedelnaakt op de wc met een zuignap aan mijn tiet. Ik heb mijn panty ook maar tot mijn knieën laten zakken. Broek aan op de pot voelt toch niet helemaal lekker. Stel dat ik moet. De kolf begint te brommen en de nap te zuigen. Brrr, brrr, brrr. Nou? Brrr, brrr, brrr. Grrr, geen melk te zien. Een tandje erbij. Geen druppel. Maximale versnelling. Ah. Daar komt wat wits.

Ik val haast van de plee als mijn mobiel begint te jubelen. Tijd voor tiet twee.
Shit, gaat daar een deur open? Ja hoor, er komt iemand binnen. Gerammel aan de deurkruk. Ik durf niets te zeggen, bid dat ze weggaat. Ze hoort toch dat ik bezig ben? Denkt waarschijnlijk dat ik een potje pleasure for one aan het spelen ben, met mijn ge-brrr-brrr-brrr. Was het maar zo. Ik had veel liever een ritmisch vibrerende vrolijkerd in mijn hand gehad dan deze chagrijnige gemotoriseerde gootsteenontstopper.
Nog drie minuten op de klok. Ik mis Luka. Heel erg.

De tijd is op. Laverend op één bij één, mis ik de aanslag op de muren, Ik giet de score van het bakje in het potje. Vijftig hele milliliter. Het is iets, al zal mijn zoon er nog geen boertje van laten. Ik pulk mijn panty weer op zijn plek. Hij is verknoopt en verkleefd. Mijn nagels in het nylon. Shit. Mijn elleboog tegen het potje. Shiiiit! Daar gaat mijn melk. Met een radslag, een dubbele flikflak en een achterwaartse salto: hup, de pleepot in.

Verstijfd kijk ik naar het verloren blauwe dekseltje in het doorzichtige plasje. Denk na. In een flits graai ik het uit de wc. Dat is mijn melk. Of Luka’s melk. Onze melk. Niemand die ons dat afneemt. Gewoon even twintig seconden onder de kraan en er is geen vuiltje meer aan de fles. Niet vergeten in de koelkast te zetten.

Als ik het hokje uitstap, probeer ik de blik van het wachtende wijf te ontwijken. Totdat ze een diepe zeikerige zucht slaat. Ik zucht terug, lach er gelukzalig bij en schud mijn Tatjana’s even op. Dan kijk ik haar diep in de ogen: “hè hè, dat had ik echt even nodig.”

Lees ook ‘Blote borsten’ over borstvoeding in het openbaar.