(16 maanden mama)

Soms, heel soms fantaseer ik over een parallel universum. Vooral na nachten zonder slaap, in verband met nieuwe tanden, verstopte neuzen en groeisprongetjes. Dan fantaseer ik over een andere wereld, eentje waarin Luka dagelijks doorslaapt. ’s Avonds klokslag zeven onder de dekens, speen erin, slaapmuziekje aan en klaar. Waarna ik met Floris een gezellig flesje wijn opentrek. Of twee, want geen borstvoedingsverantwoordelijkheden.

Ik vraag me wel eens af of ik het anders had moeten doen, Luka slaaptraining had moeten geven, van de borst had moeten halen en de vier spijlenwanden om zijn bedje had moeten laten zitten. Maar dan sus ik mezelf met de gedachte dat ook baby’s met fopspeentjes, eigen kamertjes en ledikantjes gewekt worden door verstopte neusjes, doorkomende tandjes of ander babyleed. Dus ook in het parallelle universum zou ik mijn acht uur slaap niet halen.

Hoewel? Deze parallelbaby heeft natuurlijk al lang geleden geleerd dat hij niet mag huilen in zijn bed. Niet om zijn moeder, niet om de borst en niet om zijn pijntjes. Hij zou mij dus helemaal niet storen tijdens mijn rosé met kaarslicht. Welnee, Luka zou alleen en in stilte lijden.

Lekker rustig.

Meer lezen? Klik hier  voor meer over het samen slapen, of hier over de baby laten huilen.