(14 maanden mama)

Unicef heeft het begrepen: beter dan het echie bestaat niet. Neem het fantastische verhaal van de kangoeroemoeders in Ghana. Kangoeroemoeders zijn moeders met draagdoeken. Die buidelen hun vroeggeboren kindjes als een, inderdaad, kangoeroe, op hun buik, waardoor de kinderen, geloof het of niet, minder kans hebben om te sterven aan ondervoeding en ziektes. Nog minder dan kinderen die in een krakkemikkige couveuse worden gelegd. Want couveuses in Ghana zijn minder betrouwbaar dan moederbuiken, die constant warm zijn, ook bij stroomstoring of zandstorm (lees hier het hele artikel).

Ik denk dat moederbuiken altijd beter zijn. Vooral van binnen. Baby’tjes komen daar meestal zelf ook achter. Gauw genoeg, maar altijd te laat. Als ze eenmaal geboren zijn, kunnen ze niet meer teruggeduwd worden, het geboortekanaal is een eenrichtingsweg. Dus hier buiten, met blote naveltjes en tochtige hoofdjes, moeten ze het doen met de imitatie-baarmoeders. Niet alleen in de vorm van couveuses.

Zo kun je je baby inbakeren, lekker strak inpakken, zogenaamd net als in de buik. Je kunt uren met hem rondrijden in de auto, op een paard of in een kinderwagen, zodat hij schommelt, zoals hij in jouw schoot deed. Vergeet niet heel hard te sissen, te stofzuigen of, makkelijker, een cd’tje op te zetten, om je kleintje te laten geloven dat hij jouw hart, bloedsomloop en darmen hoort borrelen, bruisen en suizen, net als vroeger. Efficiënte moeders kopen gewoon een ‘Babylove baby cradle’: een stevig hangmatje dat automatisch schudt en schommelt én naar keuze een slaapliedje of baarmoedergeluiden produceert. Alles om je baby te foppen.

Maar waarom geef je je kleintje niet gewoon het echie, je moederbuik? Oké, erin is geen optie, maar je hoeft geen Unicef te zijn om te begrijpen dat hij bij jou, in jouw armen of draagdoek het best op zijn plek is. Op je buik, waar het warm is, waar hij je hart hoort en hij automatisch, net als vroeger, met mama mee mag schommelen. En van daaruit kan hij dan zelf bepalen wanneer hij klaar is om zijn hoofdje in de wind te steken.

Luka schommelt al meer dan 14 maanden op mijn buik. Ik heb daar weliswaar zijn leven niet mee gered, maar hij misschien wel het mijne. Leve de moederbuik, leve de draagdoek!

De kinderwagen raken we niet meer aan. Lees hier hoe dat zo gekomen is. En lees hier het verhaal over de schommelstoel.