(12 maanden mama)

Ik heb al ik weet niet hoe lang (lang!) geen magazine meer gelezen. Dus als Floris me op de eerste echte zomerdag sinds weet ik veel hoe lang (lang!) met een magazine op een strandstoel zet, kan ik haast huilen van geluk. Ik haal diep adem. Zonnebrand, zee en stilte. Terwijl mijn man en mannetje richting vloedlijn lopen, sla ik mijn Linda. open.
‘Ik moet er niet aan denken,’ lees ik op pagina 114, over het krijgen van kinderen.

Even later maak ik door mijn zonnebril kennis met Lobke, Edine, Anouk, Bennie en Marleen. Allemaal vrouwen die echt getverdegetver absoluut ammenooitniet geen kinderen willen. Bewust onbevruchte onbekenden. Maar wat blijkt? Dit artikel gaat helemaal niet over Lobke, Edine, Anouk, Bennie en Marleen. Het gaat over mij.
Ik bén al deze vrouwen.
Ik ben Lobke Rijpma (48). Toen zij verliefd werd op haar Peter zei ze direct: ‘Ik wil later geen kinderen hoor, dan weet je dat.’ Net als ik toen ik verliefd werd op mijn Floris. En eerlijk gezegd vind ik de meeste baby’s ook helemaal niet schattig. Sorry.
Ik ben Bennie Rickal (41). Haar droom over een groots en meeslepend leven is mijn droom. En ik houd net zo veel als zij van onbelemmerd (financiële) risico’s nemen.
En ik ben ook Edine Russel (41). Evenmin last van rammelende eierstokken, ondanks een verleden als succesvol babysitter (en natuurlijk word ik ook ooit hoofdredacteur van ELLE Eten, maar dat heeft niets met kinderen te maken).
Ik ben alleen niet Marleen Beishuizen (40) die zich liet steriliseren voordat een of ander zaadje haar tegenstribbelende eitjes kon binnendringen.
En daardoor ben ik nu de vriendin van de bewust kinderloze Anouk Eigenraam (34) die ineens haar borst te voorschijn haalt tijdens de lunch. Omdat mijn kind moet eten. Dat is even schrikken.
Oh en gelukkig ben ik toch Lobke Rijpma (38, uit het begin van dit stukje) niet. Ik vind mijn eigen baby namelijk wél schattig. En misschien ben ik bij nader inzien meer Marleen (40, die van de sterilisatie) dan ik in eerste instantie dacht. Want ik schaam me evenmin als zij voor mijn gevoelens.
Nee, ik ben toch al deze vrouwen niet.
Ik ben Drees Koren (31) en ik zie door de zonnebril Luka en Floris weer mijn kant op komen. Ik sla mijn Linda. dicht en mijn armen om mijn man en mannetje heen. Ik snuif. Zonnebrand, zweet en aardbeien. Weer huil ik haast van geluk. Geen kinderen? Ik moet er niet aan denken.

Meer strandscènes? Lees ook ‘Blondie’.