(3,5 maand mama)

“Oooong namooo, guru dèèèv namoooo,” galmden we keurig in koor. Als ik de yoga-juf goed had begrepen, betekende het zoiets als: “Ik verwelkoooom de leraar in mijzèèèlf.” Maar wie ons hoorde, zou net zo goed gedacht kunnen hebben dat we de geesten van onze overleden tantes uit Marokko probeerden op te roepen. Of, als hij door de luxaflex naar binnen gluurde, dat we de baby’s in ons midden wilden offeren aan de geesten van die overleden tantes uit Marokko. Dit was moeder en baby yoga, acht spelende vrouwen en hun kroost in een kring.
Ik spiekte stiekem door mijn wimpers naar Luka. Stiekem, want het was de bedoeling dat we onze baby’s én tegelijkertijd onszelf even helemaal lekker los lieten. En dat ging het best met de oogjes toe. Volgens de juf zouden de kleine yogi’s ons vanzelf na gaan doen. Ik geloofde haar, dus wilde ik met eigen ogen zien hoe Luka zijn beentjes onder zijn lichaam zou kruisen om mee te mediteren.
Op het matje voor mij lag mijn kleine mannetje, dik drie maanden oud. De wenkbrauwen bezorgd gefronst, de handjes voorzichtig gevouwen. Alsof ook hij vreesde voor offerandes aan Oosterse geesten. Niks benen kruisen en meemediteren, leek hij te denken. Wegwezen uit deze heksenkring! Hij kromde zijn ruggetje, draaide zijn hoofdje, tilde zijn beentjes op. En rolde om. En nog eens en nog eens. Alsof het niets was. Alsof hij het niet voor de eerste keer, maar de honderdste keer in zijn leven deed.
Pas bij buurmeisje Lotus stopte hij even. En stak haar hand in zijn mond. De mond waarin al trots twee tanden groeiden. Oeps.
“Niet doen,” wilde ik roepen, maar het kon niet, want ik zong nog steeds in koor. Machteloos keek ik toe. En zag hoe Lotus koddig naar Luka lachte.
“Ong namo guru dev namo.”
“En, spelende vrouw, wat heb je nu geleerd?” vroeg de leraar in mijzelf. “Dat je kinderen, zodra je ze even helemaal lekker loslaat, maken dat ze wegkomen,” antwoordde ik in mijzelf. “Nog voordat je met je ogen kunt knipperen, gaan ze er met de hand van de eerste de beste exotische schoonheid vandoor.”

Er waren genoeg momenten dat ik gewenst had dat Luka er met een exotische schoonheid vandoor ging. Lees hier ‘Nooit meer alleen-even rust’.