Een tekening van de billen van een vrouw met een blauwe onderbroek

Shit, mijn onderbroek zit tussen mijn billen. Het is waarschijnlijk 2.00 uur ’s nachts en Luka drinkt. Ik lig op mijn rechterarm en ondersteun hem met mijn linker. Eigenlijk liggen we perfect. Bijna. Het enige dat alles verpest is die stomme onderbroek. Ik kan Luka niet loslaten. Stel je voor dat hij wakker wordt. Misschien kan Floris even? Nee, dat kan ik hem niet vragen. Dat snap ik ook wel. Op dit tijdstip mag die arme man toch wel eventjes genieten van zijn nachtrust? Hij heeft het ook niet bepaald rustig.

In Volkskrant Magazine stond dit weekend een artikel over het onderhandelhuwelijk, de ‘als-jij-dit-doet-dan-doe-ik-dat’-relatie.

Die van Floris en mij was heel lang zo geregeld: ik deed de borstvoeding, hij de rest.

Ik had geen flauw idee wanneer ik de was, afwas, de vloer of de boodschappen moest doen. Zelfs in koken had ik geen trek. Gelukkig wist Floris wel wanneer hij dat alles en ook nog zijn werk kon doen. Dacht ik. Hij klaagde maar een keer per week. Tot hij ineens ook maar een mens bleek te zijn, en zowat flauwviel van oververmoeidheid.

Sindsdien haal ik mijn eigen onderbroek uit mijn bil.

 [Lees hier welke oplossingen wij noodgedwongen voor de papa-stress zochten.]