RSS Feed

Papa en mama spelen indiaantje

30 juli 2012 by Zmm

(9,5 maanden mama)

“Je bent toch een indiaan?” Het klinkt waarschijnlijk een beetje vreemd in de toevallig meeluisterende oren van onbekende passanten. Zelfs in die van onze vrienden en familie, al zouden die toch wel iets van ons gewend moeten zijn.
Toch noemen Floris en ik elkaar een paar keer per dag indiaan.

Niet als koosnaampje, omdat hij zulk lekker borsthaar heeft (heel erg oer, maar naar mijn weten niet indiaans) of omdat ik van die mooie zwarte vlechten tot mijn kont heb (heb ik niet), maar om ons te herinneren aan onze opvoedingsfilosofie.
Het is begonnen toen Floris zijn ach so-erlebnisse beleefde bij het lezen van ‘Op zoek naar het verloren geluk’ van Jean Liedloff. Mevrouw Liedloff vond in dat boek ons collectieve geluk terug bij ‘de’ indianen in Venezuela. Ze ontdekte waarom indianenkindertjes altijd zo sociaal en ontspannen waren, nooit huilden en nooit ongelukken maakten.
Floris had me als een verlicht mens voorgelezen uit zijn boek, bijvoorbeeld over het idee dat kleine baby’s geen breekbare poppetjes zijn totdat ze als zodanig behandeld worden. En dat gevaren vooral voortkomen uit onze overbezorgde verwachtingen. Dat onze kinderen meer vertrouwen verdienen dan ze van ons (doemdenkende westerlingen) krijgen, en ons in ruil daarvoor zullen belonen met zinnige zelfstandigheid.
Ach so!” riep Floris bij ieder inzicht. Sindsdien houden we Luka de hand niet boven het hoofd als hij langs de punt van de tafel loopt. Als hij op de rand van het bed, blijkbaar de beste plek, speelt, draaien wij ons ‘heel ontspannen’ nog een keertje om. En als Luka’s vingers richting deurpost gaan, zitten wij stevig op de onze.
Het ziet er waarschijnlijk heel onverantwoordelijk uit in de ogen van onze familie en vrienden. En zelfs in die van toevallig meekijkende onbekende passanten. Die verwachten dat Luka wel degelijk zijn ogen aan een saladevork spiest of zijn tong met een botermes scalpeert. En de indianen uit het boek hadden waarschijnlijk geen duur oma-servies in glazen porseleinkasten. En er struikelde daar ook vast geen onoplettende bediening over de getooide onderkruipsels in hun favoriete gezamenlijke lunchhutje.
Soms vergeet ik dat ons baby’tje zelf best weet hoe ver hij kan gaan en roep: “Niet over de reling klimmen, straks val je nog overboord.” Of: “Kom uit die prullenbak, voordat de vuilniswagen je meeneemt.” Of: “Zo is het wel genoeg Luka, als je nog meer peukjes uit de asbak eet, krijg je zeker buikpijn. En denk maar niet dat ik je dan ga troosten, eigen schuld.” Gelukkig is Floris nooit te ver weg om mij te herinneren: “Drees, je bent toch een indiaan?”
Ik ben altijd blij met die herinnering. Ik knik dan instemmend: “Oh ja, even vergeten.”

Meer over loslaten lees je hier. 


4 reacties »

  1. [...] lezen? Klik hier voor ‘Papa en mama spelen indiaantje’ over kinderen vertrouwen, hier voor [...]

  2. [...] hier voor het verhaal over moeder- en baby yoga en hier voor nog een verhaal over loslaten, ‘papa en mama spelen [...]

  3. [...] ook ‘Indiaantje spelen‘ over opvoeden zoals de indianen. Of ‘Dubbel onschuldig‘. En klik hier voor [...]

  4. [...] enige die er zo over denkt, hoor. Waargebeurde succesverhalen genoeg. En niet alleen van indianen (al ben ik natuurlijk ook een indiaan, dat schreef ik hier al) die achter de bosjes hun kinderen uitpoepen om direct weer door te gaan met maïs plukken, maar [...]

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>