Wat doe ik hier? Dat vraag ik me regelmatig af. En dan niet in de zin van: hier achter mijn laptop (al is het buiten wel minstens 25 graden, trouwens), maar hier, op aarde. Maar nog regelmatiger vraag ik me af: wat doen mijn kinderen hier?

Er was eens een wijs man (althans, dat mag je wel verwachten van een profeet), die zei dat je kinderen je kinderen niet zijn. Dat ze, vrij vertaald, excuses voor mijn onvolledigheid, slechts een soort voorbijgangers zijn. Die een tijdje meeliften op onze gastvrijheid, goedmoedigheid en (althans, dat mag je wel verwachten van een moeder) wijsheid. We geven ze wat we hebben, maar kunnen ze niet vragen, laat staan dwingen, van hun route af laten wijken. Waar ze naartoe gaan, en waar ze vandaan komen, dat is aan hen.

Maar ik wil het weten, ik wil het, ik wil het: waar kom je vandaan? Waar woonde je voordat je bij mij aanklopte voor mijn moederborst, -schoot en –liefde? En waar ga je straks naartoe? Wat is hiervan DE BEDOELING? En waarom schop je je broertje nou alweer?

Ik verdenk alle kinderen van deze wereld ervan dat ze zelf hun ouders hebben gekozen. En sommigen hebben verdomd onhandige keuzes gemaakt.

Alleen al door eerstgeborene te willen zijn, bijvoorbeeld. Moet je nooit doen natuurlijk, want dan is de kans het grootst dat je een rottige bevalling doormaakt, en dat je vader en moeder –pardon, gastvrouw en –heer- geen flauw idee hebben hoe ze je op moeten voeden.

Ik heb wel een vermoeden van een van mijn kinderen waar hij vandaan komt. Dat heeft een (althans, dat hoop ik dan) wijze vrouw me ooit verteld. Ze zei zoiets als: ‘hij is een vreselijk beschadigd oorlogskind, met trauma’s tot over zijn oren en hij wil dat jij hem helpt om weer lief te hebben. Succes. Je kunt hier pinnen. Ja, ook wijze vrouwen moeten eten.’ Dat laatste zei ze natuurlijk niet echt.

Ik vrees regelmatig dat mijn zoon zich vergist heeft. Aangeklopt bij het verkeerde hotel. Want sjezus, een kind opvoeden is al f*cking moeilijk, laat staan een oorlogsslachtoffer helpen. Ik ben geen hulpverlener, ik ben journalist. Maar sinds ik moeder ben, heb ik wel iets meer een idee over wat ik hier in godsnaam doe. Gewoon, stukjes tikken.

Lees ook: De zin van het leven.